WONDERFUL

Vorige week, zaterdag 12 februari dus, hebben wij een roadtripje gemaakt langs het plaatsje 'Gras' en omgeving. Gras was ons uitgangspunt, Tom zou ons daar naartoe brengen.
Het gaat om een ienieminie plaatsje op ongeveer een half uur rijden van Pierrelatte.
Het eerste deel van de route is simpel: Hoofdweg, recht toe recht aan met hier en daar een bocht naar links of rechts.
Dan zegt Tom dat we een weg in moeten maar we rijden er glad voorbij. Dat heb je hier: wegen die zomaar in het niets opdoemen en je er hoogstwaarschijnlijk eerst een keer voorbij zal rijden om vervolgens om te keren en gaat zoeken naar de juiste afslag.
We vinden tussen twee huizen die volgegroeid is met hangplanten een weggetje.
Die weg ingeslagen, veranderd het hele landschap in één klap.
De lekker confortabele brede weg maakt plaats voor een redelijk smallere weg vol scherpe bochten en voornamelijk diepte naast je. We hebben gelukkig erger meegemaakt tot dusver, dus het valt allemaal wel mee.

We zitten hoog... nee, het landschap hier ligt laag... of misschien beide.
Hoe dan ook je kijkt uit op prachtige velden en hier en daar iets van bewoonbare wereld.
Weggetjes naar links of rechts? Dat bestaat niet meer, je maakt een bocht van 180 graden en denkt weer terug te rijden naar waar je vandaan komt.
Zo rijd je 300 meter hoog en het volgende moment knal je weer 300 meter omlaag. Maar wat je ook ziet, het is allemaal even mooi.
Wil je foto's maken tijdens je rit? Zie je een mooi uitzicht? Stop dan direct zodra je het ziet, want voor je het weet ben je weer gekeerd of een aantal metertjes hoger of lager. (Maar let ondertussen ook op waar je stopt want een tegenliggen of achterligger zal jou hoogstwaarschijnlijk pas op het laatste moment zien waar ze doorgaans denk ik geen ander verkeer verwachten)

'In' het plaatsje Gras zien we een weg stijl omhoog, misschien wel 45 graden en ik overdrijf echt niet!
Onze grijze muis mag de klim op zich nemen en we belanden op een klein plaatsje van waar we een geweldig uitzicht hebben.
We rijden nog langs Saint Thomé en gaan nog even naar La Garde Adhémar, waar we nog even doorheen wandelen.
Het is immers heer-lijk weer, de thermometer gaf vandaag 19 graden aan en het voelde zomers.

 Uitzicht vanaf het puntje in Gras.

 Onze trouwe, grijze muis, met achter het stuur mijn lief, Ramon (achterin de meiden maar die zie je niet)

 Een riviertje, die je bijna over het hoofd ziet als je over de weg rijdt, zo diep ligt hij ten opzichte van waar je rijdt.

 Ramon midden op de stroming. Let even op rechts, dat is een weg door het water!

Saint Thomé van een afstandje.

 

Kerk in La Garde Adhémar.

La Garde Adhémar hebben we nog even beter bekeken, waar we de vorige keer alleen de top hebben gezien door de regen. Nu zijn we van boven af naar beneden gewandeld en werden we verrast door een mooi romantisch binnenplaatsje omgeven door de oude huizen en gebouwen. Gezellige terrasjes, kleine steegjes, oneffen straatjes en een prachtig uitzicht. La Garde Adhémar is een behoorlijk toeristisch plaatsje gezien de drukte van mensen die heerlijk ronddwalen in het warme zonnetje.

Als afsluiter nog een stukje genoten van het romantisch wandelpaadje waar we wat mooie plaatjes geschoten hebben van Alyssa. (misschien een foto daarvan later)

Au revoir



SAVED

En nu het vervolg van 5 februari:
Na Vaison la Romaine hebben we nog een stop gemaakt in Grignan voor we op huis aan gingen.
Dus nu: Grignan.

Grignan is een stadje op een steile rots. Boven op de top staat een kasteel.
Dit is een beeld wat je wel vaker ziet hier, maar deze is nog heel goed bewaard gebleven cq gerestaureerd.
Wanneer je aankomt kijk je aan tegen een fontein. Daarachter moet je redelijk klimmen. Maar alles tot boven aan is goed te doen en via een iets langere weg ook te doen zonder trappen.
Je hebt echt een fantastisch uitzicht over de omgeving.

Het blijkt uit ergens jaar 1035 af te stammen. En heeft in de loop des tijds aardig wat verandereringen doorstaan. In 1979 is het opgekocht door het departement en sinds niet zo heel lange tijd is het een museum.
Het kasteel kun je bezichtigen. Helaas met diverse trappen waardoor het voor ons onmogelijk danwel onhandig werd om het van binnen te gaan bekijken.

Wanneer je door de mooie straatjes loopt zijn er diverse winkeltjes en terrasjes aanwezig.
Het is er gezellig en absoluut mooi.

 Marie: De laatste eigenaresse van het kasteel tot het door het departement werd gekocht ter behoud van het kasteel.

Grignan aanzicht met als kers op de taart het kasteel... op dit moment deels in restauratie.

SISTERS UNDER THE SUN

Vandaag weer een heerlijke zonnige zaterdag gehad.
Al ruim voor de middag zaten we met onze terrasdeuren en alle ramen open.
Met het middaguur zijn we weer op pad gegaan.
Vandaag  Gras en omgeving. (ongeveer half uurtje van Pierrelatte)
Blog van deze dag verschijnt binnenkort.

Op een terras hing een thermometer en die gaf 19 graden (celcius) aan......
En bij jullie?????

Hier onze dames bij een van onze prachtige stops.

Hoog in de bergen afgewisseld met diepe dallen. Zeer mooie, kleine dorpjes in de "middle of nowhere"
Weer een prachtige zaterdag.

Tot later!

NOT ROMEO, NOT JULIET

Vaison la Romaine, een oude stad daterend uit de romeinse tijd. Nog heel erg goed bewaard gebleven.
Het bestaat uit 2 delen, of liever, de Cité Medievale is een apart gedeelte gescheiden van het modernere gedeelte.
Wij bezochten 'Cité Medievale', het stadje uit de middeleeuwen.

L'ouveze

Als je in de buurt bent is dit echt zeker de moeite waard. Mooie oude huisjes, kleine knusse straatjes, het straalt gewoon oudheid uit.

Je start bij de Pont Romaine, de brug die de twee gedeelten duidelijk scheidt van elkaar.
En dan begint het, Cité medievale ligt namelijk op een berg. Dus wees goed te been als je hier een bezoek brengt. Het grootste deel is vlak, dat wil zeggen, je kunt er met een kinderwagen reeds makkelijk voort bewegen. Hoe hoger je komt, des te meer trappen kom je tegen.

Pont Romaine over de L'ouveze

Boven op de berg, helemaal als topje van de bult, de kroon van het stadje, bevind zich een ruïne van een kasteel. Veel is het niet meer, maar daarom is het ook een ruïne.
Dit is dus NIET met een kinderwagen te bezoeken, laat staan dat je er fatsoenlijk kunt komen als je hakken draagt.
Het laatste deel naar de top is steil, echt steil. En ja, met trappen. Oude, oneffen trappen. Wij zijn tot ver gekomen met onze tweezitskinderwagen, maar hebben het toch op moeten geven, De top zullen wij niet kunnen bereiken als gezin zijnde. Ik blijf met de kinderen op het oude pad achter en geniet van het uitzicht terwijl Ramon zich naar boven werkt, wat zelfs hem niet meevalt. Maar het is hem heelhuids gelukt en het was een prachtig uitzicht. eenmaal terug moesten we weer naar beneden zien te komen. Kids goed in de gordels, handen stevig om de kinderwagen en bijna rennend het pad af.

Uitzicht. Zoals voor een heel groot gebied telt: De Mont Ventoux zie je altijd overal bovenuit steken. Hier ligt ie ongeveer 10 km van Vaison la Romaine af..

Hoog, Trappen en Steil.... de keywoorden voor Vaison la Romaine

Een prachtige stad. Oud, Smalle straatjes, waar -ondenkbaar- ook nog auto's komen van de mensen die er wonen en geweldige uitzichten.

Later, op de wandelroute naar beneden, is een mooie trap met een mooie wasserette (soort openbare wasplaats cq bad) en zie een bordje "wc" mooi, komt goed uit. Na de deur opengemaakt te hebben draai ik ook direct weer om. Vast een gemoderniseerde romeinse schijtbak ofzo; een gat in de grond met nog een keutel plakkend aan de rand. Nee bedankt.

Smalle paadjes in een prachtig oud stadje.

Bij de pont Romaine nog even blijven hangen waarna er wat geritsel klinkt tegen de muur. Je moet goed kijken maar het stikt er van de -tja wat zijn het- hagedisjes? salamanders?
Het duurt even maar dan staat er toch één op de foto.

Hagedis? Salamander? Wat is het voor beestje? Hoe dan ook, het barst er van!

Moe van de lange dag. Olivia zit vandaag voor het eerst in haar nieuwe, grote autostoel. Trots dat ze is!



Vaison la Romaine heeft nog veel meer te bieden, wij hebben (voor nu) alleen het middeleeuws stadje bezocht. Het overblijfsel van de romeinse tijd.

>Vaison la Romaine
>Ongeveer 1 uur rijden vanaf Pierrelatte,
>Richting: Zuid-Oost
>Geen tolwegen op de route

just because i love you

Vandaag ben ik jarig, en ik ben dankbaar voor mijn 3 liefdes in mijn leven.

ANOTHER YEAR HAS GONE BY

Mistral, zo heet de wind die ons hier precies een week lastig gevallen heeft.
Vorige week zaterdag begon het met wat regen, niet veel hoor, kom op zeg, dat kan hier niet. De rest van de week bleef welliswaar droog maar je zou zo naar spanje kunnen vliegen als je de deur uit stapte. Het huis leek bijna meegenomen te worden door de wind.
Maar het is weer voorbij. Vanaf vandaag, vrijdag, is het weer stralend mooi weer, zonnetje op ons velletje en we hoeven geen jas aan. We konden de dag met een shirtje lekker buiten doorbrengen.

De internet kabel is vandaag gelegd! Jaja, gelegd, we hebben dus nog geen verbinding, daar moeten we nog wat langer op wachten. Maar niet getreurd; het komt er wel. Tot die tijd plan ik de blogs gewoon in op de momenten dat we wel even beschikking hebben over het www zodat ze keurig op de gewenste dag online verschijnen. Handig toch?

Macarons!
Liep ik vorige week hier in Pierrelatte over de geweldige markt - echt van zo'n markt kun je in Nederland alleen maar dromen, maar daarover vertel ik je later - kom ik langs een pâtisserie met, jawel, macarons! Je snapt dat ik ze dan moet kopen. 5 voor 50 cent! Das niet duur, doe er maar 10. Aan de overkant zit nog een pâtisserie en ook zij heeft macarons. Vooruit, dan haal ik er hier ook een paar. Het is een prachtig winkeltje en ook al spreek ik geen woord (nou ja wel een woord) Frans, ik maak even een gezellig babbeltje met de aardige mevrouw. Ook bij haar koop ik 10 macarons en ben aanzienlijk meer kwijt, namelijk 6,70 euro.

Laat de Nederlander in je, je niet verleiden: de eerst genoemde zijn namelijk in de vuilnisbak beland. Soms moet je gewoon wat meer uitgeven om iets goeds in handen mond te hebben. De macarons van Fanny zijn heerlijk. Ze kunnen altijd lekkerder, maar mocht je hier in Pierrelatte komen, dit is een adres voor macarons en vele andere lekkernijen die ik kan aanbevelen.
"Aux delices de fanny, 87 grande rue"..... even voor de credits.

En jjaaaaaaa! Dit weekend ben ik jarig. Ik ga mijn 27e levensjaar in.
En raad eens wat we als lekkernij eten? Wel nieuwe uiteraard, dezelfde als die Ramon eerder vanuit frankrijk meenam. Maar ze waren heerlijk en ze staan al in de kast, nu hopen dat ze de zondag halen.
Zondag avond hebben we onze buurman en zijn vrouw uitgenodigd. De buurman, Erik, is zo vriendelijk geweest om ons aan internet te helpen, we hebben zo lekker kunnen kletsten met deze man, dat is gezelligheid. Een verjaardag op z'n Nederlands, al valt dat niet mee, want wat wij Nederlanders op tafel zetten is hier simpelweg niet te verkrijgen, maar we zullen ze vragen hoe ze hier in Frankrijk hun verjaardag vieren.

Dat is het voor nu. Misschien dit weekend een dubbele post, ik beloof niets.
Morgen eerst naar een prachtige overgebleven stad uit de romeinse tijd.

DON'T LOOK NOW

Pff wat een telleurstelling. Ze kennen hier dus toch slecht weer!
Volgens onze gadgets welliswaar nog steeds beter dan Nederland (ja ik wrijf het er graag in), maar we hebben voor het eerst sinds 3 weken regen! Afgelopen weekend waren we weer even lekker op pad. Het was wel wat grauw maar in de loop van de middag moesten we er toch aan geloven, het werd nat.
Grauwe foto's en uitzichten waarbij je geen bergen aan de horizon ziet, dat willen we uiteraard niet, dus gingen we maar op huis aan.
We hebben deze zaterdag 2 plaatsjes aangedaan.

Saint Montan.
Saint Montan was onze eerste bestemming. Een dorp op een heuvel berg, zoals je hier wel vaker ziet.
Omdat het weer niet zo mooi helder is, helaas geen mooi uitzicht plaatje kunnen schieten, maar het is dichtbij dus misschien gaan we wel een keer terug.
Mooi is het er zeker.

Wat ook een hele beleving was, zijn de wegen daar in en rondom het plaatsje.

Laat ik het zo zeggen: bij een tegenligger is de enige goede optie, zo dicht mogelijk aan de rand stil gaan staan. Je andere 2 opties zijn: Achteruit terug rijden of de afgrond in. Die afgrond zie je gelukkig niet, maar hij is er wel degelijk, verscholen door de hoge bomen, struiken en rotsen. Gelukkig zijn wij maar 2 tegenliggers tegen gekomen, merde wat is dat spannend!

De kronkelige weggetjes zijn smal, redelijk steil en had ik al gezegd kronkelig? Niet wetend wanneer je een tegenligger tegen komt dan op het laatste moment, dan staat ie ineens voor je neus.

Misschien niet zo heel duidelijk te zien, maar dit is dus echt heel smal. Let even op de mogelijkheden aan weerkanten: Rechts ziet u rotsen, welliswaar begroeid, maar niet minder zacht. Links is het bedriegelijke er aan: hier zie je bomen, maar bedenk dat dit de toppen zijn.

La Garde Adhémar.

Volgende stop is een klein dorpje die je vanuit onze straat kan zien.

Boven op een hoge berg (ongeveer 200 meter hoog) heb je echt een prachtig uitzicht. Daar is het denk ik ook op gebouwd, het doet nogal toeristisch aan.... vandaag zijn wij toeristen.

De weg er naar toe is, hoe kan het ook anders, steil en kronkelig. Gelukkig hebben we hier wel genoeg ruimte om tegenliggers te passeren.

Als we boven staan moeten we helaas constateren dat we het niet meer droog houden. De kinderen lagen in de auto te slapen, wij hebben even van het uitzicht staan genieten en zijn vervolgens op huis aangegaan.

Een prachtig, romantisch wandelpaadje, beeld je dit eens in wanneer alles in bloei staat! En ook nog eens met een hoog uitzicht aan je zijde.

La Garde Adhémar