Nog geen volle week zijn we in Frankrijk als het weekend aanbreekt, het eerste weekend dat wij hier meemaken!
Er uit! We willen op pad. Wat mag ons geheugen griffen als onze eerste herinnering aan dit prachtige land. Ons eerste uitje van de hopelijk vele die we nog zullen kunnen maken.
Het moet voor de eerste keer dicht bij huis zijn.
Over internet beschikken we nog niet dus opzoeken van bezienswaardigheden a la tourisme is er niet bij.
Voor vertrek hebben we al vele uren op internet rondgestruind naar de mooiste plaatsjes, de indrukwekkendste gebieden en de vele oudste dorpjes.
Nee indrukwekkend, dat moet het worden. Ramon weet dat ‘gorges d’ardèche’ maar op een half uurtje rijden hier vandaan is. Nou de ardèche zal het worden! Dat is mooi en indrukwekkend.
Als de kinderen van bed komen en we in de auto stappen zouden we nog niet weten hóe indrukwekkend!
Drie uur is het als de kinderen wakker zijn en Olivia de fles heeft gehad. Hup, in de auto.
Tom wijst ons de weg naar Saint Martin d’ardèche. Vandaar uit volgen we de weg D290.
D290; wat een naam voor een weg… nee jij mag een andere naam krijgen.
Spannend! Op internet hebben we al vele plaatjes bekeken, en we wisten dat we hier absoluut heen moesten gaan. Nu zijn we er.
Na nog geen kilometer valt mijn mond wijd open. Dit is prachtig! We rijden door en zien een uitkijkpunt, stoppen dus.
Ik klim het trapje op en kijk mijn ogen uit. Zo’n adembenemend uitzicht. Zo ongelooflijk diep én hoog.
Dit is zo veel mooier dan een foto je kan vertellen. Hier wil ik blijven.
We rijden de route af en stoppen nog op 2 uitkijkpunten. Op 1 plaats vinden we een soort van plattegrond, daar nemen we een foto van. Later kunnen we dan uitzoeken wat alles is.
2 uur later rijden de oprit weer op. Stil van wat we gezien hebben.
Als een week later weer een weekend aanbreekt en wij weer op pad willen, besluiten we nogmaals naar dat adembenemende en prachtige gebied te gaan. Dit keer nemen we de tijd en zijn we voorbereid. Op het plaatje dat we op de grond vonden bij een van de uitkijk punten, staan alle uitkijk punten. Alles is overgepend in een boekje en gaat mee in de auto. Eten, drinken, koekje en camera’s gaan ook mee. We hebben besloten om op ieder punt te stoppen. Maar ook vooral de pont d’arc proberen te bereiken. Vorige week zagen we hem en reden we hem voorbij. Niet zo snel een stopplek kunnen vinden en parkeren aan de kant van de weg leek ons niet zo veilig om te doen.
Dus afgelopen zaterdag weer in de auto. Dit keer vertrekken we om 13.00 uur.
We rijden de road to heaven op en het is schitterend. Nieuwe dingen vallen op die we de eerste keer niet gezien hebben. Zo hoog is het soms best wel fris. Vorige week was het heel erg warm, nu is het wat kouder, er staat een enorme wind, maar wél met heerlijke zon.
We wisselen om beurten af om te kijken, aangezien de kinderen ook in de auto zitten.
Als de kinderen eenmaal slapen in de auto kunnen we beide op de uitkijk en even genieten van dit natuurwonder. Je raakt er sprakeloos van, dit ken je in het vlakke Nederland niet.
1 stop blijken we gemist te hebben, waarschijnlijk hadden we daarvoor de afslag naar de grotten moeten nemen. Jammer, maar we zijn hier nog wel een poosje hoop ik, dus wie weet gaan we het nog eens over doen.
En dan, aan het einde van de road to heaven, is ie dan eindelijk:... de Pont d'arc.
We stoppen en kijken vanaf de weg recht tegen hem aan. maar ik wil naar beneden, naar het water.
Dus rijden we de auto iets verder en zetten hem daar aan de kant. Er loopt een smal paadje naar beneden.
De kinderen slapen nog en we willen ze niet wakker maken, dus ik ga alleen even op pad.
Het paadje is smal vol met kleine keien. soms is het zelfs nog goed oppassen waar je stapt.
Maar dan ben ik er. Als je hier in het hoogseizoen komt zou je hier over de mensen heen moeten lopen, maar nu niet. Op een gezinnetje na ben ik de enige en kan ongestoord genieten van het uitzicht.
Hoe enorm klein voel je je als je hier staat. Heel de weg ben je heel hoog en kijk je uit op hoge bergen en kijk je neer op de rivier die er zo mooi kronkelig door heen stroomt. Nu sta je aan de voet van het hele gebeuren. Je kijkt overal tegen op.
Dan rijden we verder, weer op weg naar huis. We komen door een heel mooi dorpje, met prachtige huisjes. En dan gaan we weer omhoog. De weg is stijl en heeft enorm scherpe bochten. Soms hoef je geen gas te geven en rijd je alsnog 80, het enige wat je moet doen is afremmen als er weer een bocht naderd.
D290: De road to heaven. De road to paradise.
Dan ineens duikt een prachtig uitzicht op met uitkijk over Pierrelatte en wijde omgeving. Dus we stoppen nog éénmaal.
Foto hiervan volgt later.
Een geweldige ervaring, een absolute must see.
Hoe zou de Verdon zijn?
